Het is een beetje raar om niet alsnog een bericht op mijn slapende weblog te schrijven als het laatste verwijst naar de hoop op een volledig ander kabinet dan de ploeg die nu is aangetreden. Desalniettemin wens ik Rutte en consorten sterkte in de komende periode, maar vooral ook wijsheid. Want wijsheid kan het land wel gebruiken. Veel wijsheid. En geduld, kalmte, nuance en compassie. Of ik er vertrouwen in heb? Laten we de toekomst het antwoord maar laten geven.

Mijn laatste weblog is inmiddels bijna drie maanden oud, maar wonderwel nog volledig actueel. Frits Wester zou er jaloers op zijn, en Maurice de Hond overweegt om me in te huren zodat hij nog meer reclamefilmpjes voor de Nederlandse Energie Maatschappij kan maken. Ik zeg: doen! De actualiteiten vinden hun plek niet meer via dit medium, maar zijn verhuisd naar mijn twitteractiviteiten (ruudoverdegrens). Dat twitteren kost maar een paar minuutjes per dag en is daarmee niet alleen sneller, maar ook veel makkelijker in te passen in de dagelijkse drukte. Dus: deze weblog gaat in slaapstand, en alleen wanneer daar echt aanleiding voor zou zijn, gaat de wekker rinkelen.

Zo langzaam schuifelend richting verkiezingen, beginnen de trends zich steeds duidelijker af te tekenen. Ik zal bij deze eens een ideaal kabinet presenteren, samengesteld uit VVD, PvdA, D66 en Groen Links. Paars met een groene rand dus.

Minister-president, Algemene Zaken: Neelie Kroes VVD

Buitenlandse Zaken: Job Cohen PVDA

Binnenlandse Zaken: Guusje ter Horst PVDA

Financixc3xabn: Saskia Stuiveling PVDA

Volksgezondheid: Roger van Boxtel D66

Justitie: Laetitia Griffith VVD

Economische Zaken: Alexander Rinnooy Kan D66

Onderwijs: Ronald Plasterk PVDA

Verkeer en Waterstaat: Ivo Opstelten VVD

Volkshuisvesting: Femke Halsema GL

Defensie: Frank van Kappen VVD

Landbouw: Andrxc3xa9e van Es GL

Voordelen: vrouw als minister-president; mooie verdeling: 4 (VVD), 4 (PVDA), 2 (D66), 2 (GL); zes vrouwen, zes mannen. Rutte en Pechtold kunnen in de kamer fractievoorzitter blijven. Bij de PvdA kan Albayrak fractievoorzitter zijn, en bij GL Ineke van Gent. Hebben we daar een een mooie verdeling. Uiteraard heb ik de ministersposten Jeugd en Gezin, en Wonen en Wijken geschrapt. Is een mooie eerste bezuiniging. Schiet er maar eens op, en maak een mooiere samenstelling als je kunt.

Het twitteren heeft mijn bloggen weggedrukt. En met enige schroom constateer ik dat de snelheid van een paar seconden tikken beter in mijn schema past dan regelmatig een kwartier mijn gedachten ordenen. Het past akelig goed in de toenemende oppervlakkigheid die de hele wereld in een houdgreep lijkt te nemen. Het jachtige en drukke bestaan heeft me zelfs gisteren de verjaardag van mijn zwager doen vergeten (straks even bellen…).

Politiek Nederland lijkt in de ban van Cohen. ‘Yes, we Cohen’ wordt zelfs op T-shirts gedrukt in een nogal aanmatigende vergelijking met Obama. Hoe de wisseling van de wacht de PvdA ineens weer acceptabel heeft gemaakt voor grote groepen mensen. Churchill zei zo ongeveer dit: het grootste nadeel van democratie ondervind je wanneer je een gesprek voert met een gemiddelde kiezer. Politiek correct als we met zijn allen zijn, roepen we met graagte dat de kiezer altijd gelijk heeft. Nonsens. De kiezer is anno 2010 een vreselijk eenvoudig te bexc3xafnvloeden windvaan die waait op de wind van slogans en soundbites, mannetjesmakerij en grootspraak. Dat is een feit. En dat betekent niet dat ie gelijk heeft. Dat betekent gewoon dat je je moet neerleggen bij de waan van de dag en mee moet spelen in het pretpark van de politieke marketing.

De politiek van nu is geen politiek van bloggers of columnisten. Het is een politiek van twitteraars. En hoewel het vuur voor Cohen op dit moment vooral door anderen wordt aangewakkerd, dooft het net zo snel als het opgelaaid is als de komende 2,5 maand de magie niet gevoed wordt door lekker klinkende one-liners. Soundbites en one-liners: het is niet verwonderlijk dat hier nog geen goede Nederlandse vertalingen voor zijn…

Ik kan het niet nalaten ook hier maar eens een bespiegeling te geven van de aardbevingen in politiek Nederland. De een na de ander stapt op. Zelfs Paula van Sesamstraat houdt het na tientallen jaren voor gezien. Te lang gemangeld tussen Pino en Ieniemienie kiest ze nu voor haar gezin. Ik denk dat ze een nieuw blad gaat uitgeven: de Paula. Het wordt een sexy personalityblad waarin je opvoedtips krijgt om je kinderen te leren tellen. Exc3xa9n twee drie vieieieier vijf zes zeven acht neeeegen tien, elf, twaalf. Gastcolumns worden geschreven door Agnes, Wouter en Camiel.

Ik mocht Agnes Kant. Haar gedrevenheid spatte steeds in duizend stukjes als een verfbom op een wit laken. Ze kon het alleen niet doseren. Voor haar was elk detail aanleiding uit elkaar te barsten. Ik kan me niet herinneren haar ooit te hebben zien lachen op tv. Als zij nog even was doorgegaan, waren de rimpels in haar hoofd dieper geweest dan het Amsterdam-Rijnkanaal. Zonde, want privxc3xa9 is ze erg aardig, humoristisch, slim. Ik heb haar ooit een lift gegeven van Arnhem naar Utrecht en in de auto hebben we gegierd van het lachen.

Camiel Eurlings is handiger. De schone sprookjesprins kiest voor zijn vriendin, zegt ie. Wantrouwen is op zijn plaats. Hij weet dat het CDA een ongenadig pak slaag gaat krijgen in juni. Balkenende zal roemloos tenonder gaan en hevig spartelend van de bxc3xbchne moeten worden gesleept. Het CDA zal geen premier kunnen leveren. En Camiel laat de Zoetemelk-eer graag over aan Maxime Verhagen. Bovendien heeft Camiel likkebaardend gekeken naar de vacante burgemeesterspost in Maastricht. Ergo: vier jaar Maastricht en dan als redder op appxc3xa8l terugkomen. Kostje gekocht.

Wouter Bos is een geheel ander verhaal. Volkomen uitgeput hangt hij in de touwen. Hoewel de laatste stuiptrekkingen hoopgevend waren, bleek het inderdaad een plant die bloeit vlak voor ie sterft. Hij wil terug naar het rustige Shell. Olie aanboren in plaats van kiezers. En net als een aantal jaren terug wordt Cohen uit de motteballen gehaald als zalvende redder in nood. Geert Wilders heeft het repeteerdeuntje al klaar: in een interview herhaalde hij een keer of twintig dat Job een theedrinkende multicultiknuffelaar is. Het wordt nog lachen in die debatten.

Ik ben bijna buiten adem van de grondschuddende veranderingen in de politieke aardlagen. Helaas heeft Hans van Mierlo echt zijn laatste adem uitgeblazen. Ik hoop dat hij van boven zachtjes wat fatsoen en goede raad in de hardhorende oortjes van alle nieuwe coryfeexc3xabn blaast. En lukt dat niet: laat dan de grond hier maar eens echt schudden. Dan wordt het pas echt een Sesamstraat-spektakel. 

De afgelopen week was hektischer dan hektisch, culminerend in een zondagmiddag waarin ik voor pampus op de bank heb gelegen, zo moe dat ik niet in slaap kon vallen. De twee verkiezingsdebatten voor Druten en voor Beuningen verliepen goed, maar knalden er qua tijd en energie goed in. Rustige tijden op mijn werk waren er al evenmin. Ondertussen lag J met heftige maagproblemen in bed, om toch de voorbereidingen af te ronden voor de jaarlijkse show in H. Daar heb ik de avond aan elkaar gepraat en weer eens kunnen oefenen met het uit de losse pols toespreken van een hele zaal, iets wat me niet als vanzelf afgaat wanneer ik niet kan terugvallen op een stevig fundament aan achtergrondkennis. Maar goed, ook dit soort weken rond je af, al heb je zo weinig tijd dat je zelfs op de verjaardag van je petekind maar een half uur aanwezig kunt zijn, voorzien van een zak vol voet-, tennis, rubberen, en andersoortige ballen.

Deze week is al net zo stormachtig begonnen, letterlijk en figuurlijk. Drie bomen liggen over de oude oprit heen, plat door 120 kilometer wind per uur. Woensdagavond presenteren J en ik de gemeenteraads-verkiezingsavond live op webtv. Dierennoodhulp Limburg heeft ons gevraagd zes hangbuikzwijntjes op te vangen en daar hebben we in toegestemd. R is begonnen met het uitbaggeren van ons riviertje. Ik geef college aan de Universiteit Utrecht over het debacle Vioxx. De voorbereidingen voor de komende Nederwalenmiddag krijgen vorm en we zitten al op meer dan 40 aanmeldingen. En ook op mijn andere werkplekken beweegt het meer dan een golfslagbad in volle actie. Erg? Welnee. Maar het is wel zaak alles op een rij te houden en de zaken niet half af te raffelen. Half werk is geen werk. Half werk levert je uiteindelijk veel meer klussen op dan even doorbuffelen als het nodig is.

Om een uur of half twee vanmiddag beginnen de honden ineens keihard te blaffen. In eerste instantie reageer ik er louter op door de honden stil proberen te krijgen, maar dat lukt niet. Als ik dan uiteindelijk de deur uitga en de hal inloop, staan daar twee mannen, de voordeur half open. In het Frans vragen ze doodkalm of hier een camping is. Ik meld dat dat niet het geval is, en verwijs ze – met route-instructie – naar de lokale VVV. Ik kijk ze na terwijl ze in wandelpas de oprit weer aflopen. Soms ben je te verbaasd om direct goed te reageren.

Ik denk vervolgens namelijk: waarom zoeken twee mannen in februari (hier) een camping? Ik haal de auto op, want die was voor een beurt in de garage) en rijd op de terugweg naar de overburen, het ESSO-tankstation. Ik vraag hun of ze die twee mannen hebben gezien en met welk vervoermiddel ze zijn gekomen. De mannen zijn inderdaad opgemerkt, twee mediterrane kleine mannen van rond de dertig, een mager en een met een opvallend rond gezicht, maar van de auto herinneren ze zich alleen dat die opzij verborgen geparkeerd stond, een geel nummerbord met zwarte letters had en een donkere kleur.

Toch maar even naar het Bureau de Tourisme gereden en daar het verhaal verteld en gevraagd of er inderdaad twee mannen zijn komen vragen naar een camping hier in de buurt. Uiteraard niet dus. Om vervolgens voor de tweede keer dit jaar naar het politiebureau te karren om daar melding van dit verdachte incident te maken. Het bevalt me niks. De politie heeft aangegeven de zaak scherper in de gaten te gaan houden en te bezien of vergelijkbare incidenten, personen of iets dergelijks zijn gesignaleerd in de omgeving.

Wat me eigenlijk het meest ergert is mijn eigen laconieke houding wanneer twee mannen ongevraagd in mijn hal staan. Blijkbaar ben ik diep van binnen nog steeds zo goed van vertrouwen dat ook in erg verdachte situaties niet meteen alle alarmbellen gaan rinkelen. Ik had natuurlijk meteen 101 moeten bellen (ja ja, Belgixc3xab is zo’n beetje het laatste land in Europa dat 112 krijgt ingevoerd als alarmnummer). Een camping in februari…. een slechtere smoes is nauwelijks denkbaar :-s

Ja ja. Ik heb me er een hele tijd tegen verzet onder het motto ‘je moet niet met elke nieuwe trend meewaaien’, maar ik heb nu besloten het toch maar eens een tijdje uit te proberen. Eens kijken wat het doet, wat ermee kan, of het nieuwe inzichten en kansen biedt, of ik er ook zelf iets uithaal naast het ongevraagd brengen van spontane ‘wijsheden’ (kijk uit voor al te impulsieve berichten…). Ik laat me maar eens een tijdje verrassen en dan maak ik de balans op. Uiteraard staat of valt het met het aantal ‘followers’ dat je hebt. Dus: vrienden, bekenden, onbekenden, nieuwsgierigen, goed- en kwaadwillenden… ik ben te volgen op twitter onder de naam ruudoverdegrens.

Nou ja, nieuw voor ons dan. Een kennis heeft een oude foto van het huis gevonden in een antiekhandel in Arlon. Hartstikke leuk. Langzaam maar zeker krijgen we een klein archiefje aan oude foto’s en afbeeldingen van het chateau. Kijk hoe het ooit was…

Ik schrijf graag over de beesten op Borchamps. Weinig maakt me vrolijker dan een hoop kloppende harten om me heen. De kippen zijn in volle legstemming: elke week produceren ze zo’n dertig eieren. Inmiddels delen we volop uit, want hier is niet tegenop te eten. Een van de dames is zelfs in de broedstand gegaan. En fanatiek ook. Luid protesteert ze als ik haar van eigen en andervrouws eieren optil. De zinloosheid van haar gedrag – bij gebrek aan een haan – is komisch en meelijwekkend tegelijk.

De pauwen groeien hard. Inmiddels krijgen ze al behoorlijk kleur, het mannetje uiteraard wat meer dan het vrouwtje. Als de lente doorbreekt, zullen we een nieuw onderkomen voor ze maken rond een van de hoge bomen, zodat ze meer vrijheid hebben en vanaf hoogte hun aanwezigheid goed kenbaar kunnen maken. De bokken en geiten wandelen tevreden rond. Naar alle waarschijnlijkheid zijn beide geiten zwanger en zullen we over een maand of twee opnieuw gezinsuitbreiding kunnen verwelkomen.

Gisteravond zag ik een beest dat ik nog niet eerder op het landgoed had waargenomen. Rijdend over de oprit stond ineens een das voor de auto, heel even stil en vervolgens in vliegende vaart het veld achter het zwembad in. Een prachtig getekend dier, en nu ben ik benieuwd of het een verdwaald exemplaar was, of dat er ergens op het landgoed een dassenburcht gebouwd is of wordt. Ik zal mijn ogen goed openhouden de komende maanden.