Niet vergeten: het is vandaag internationale lachdag…

Of alle beesten die de afgelopen jaren ons huis en gras hebben bevolkt even hard gelachen hebben, valt te betwijfelen. De ganzen en kippen sowieso niet. Nog onbekend met het fenomeen vossen, stopten we argeloos een zootje kippen en ganzen in de wei. Gevolg: alle kippen in xc3xa9xc3xa9n dag weg, de haan in een paar weken, en de ganzen in een paar maanden. De hangbuikzwijnen hielden het langer vol. Sterker nog, ze hielden het zo lang vol dat de wei te klein werd: ze gingen zelf op pad na het vakkundig vernielen van de omheining, sjokten nog maanden rond het huis en verdwenen vervolgens met onbekende bestemming definitief de bossen in.

Geiten dan… We kregen drie jonge bokjes van een vriendin. Maar drie puberbokjes worden drie volwassen bokken en die verkrachten elkaar, de zwijnen en al de andere levende have dat in de buurt komt. We hebben er twee laten ophalen. De overgebleven bok, toepasselijk genaamd bokkie, kreeg een vriendin (Roosje) die geruild was voor het stallen van een kapotgereden caravan. Roosje kreeg twee dochters en daarna ging Roosje dood. Een van de dochters, genomen door haar vader, is nu moeder van een nieuw bokkie. Ik ga het nummer van de dierenarts zoeken om definitief de ballen van B af te laten halen.

Vervolgens kwamen de paarden. Het leek drie jaar geleden een prima idee. Twee paarden in de wei en de eigenaren zouden het een en ander herstellen. De balans opmakend na drie jaar: twee paarden werden drie paarden; zo’n beetje alle weilanden werden geannexeerd; de stallen zijn half opgevreten; van de afspraken is het overgrote merendeel niet nagekomen; het zoontje van de eigenaren gooide uit ADHD-driften de ruiten in boven de voordeur. Voor de goede vrede zijn we veel te vriendelijk geweest. De overeenkomst is niet verlengd: de paarden zijn deze week opgehaald.

Nu staan de velden leeg. En nu moeten we gaan nadenken wat we dan wel gaan laten grazen in de weien. Ezels? Alpaca’s? Struisvogels? De meest wilde ideexc3xabn passeren inmiddels de revue. Eigenlijk is het meest belangrijke criterium dat ze redelijk onderhoudsvrij moeten zijn, selfsupporting en toch ook grappig, aardig en een plezier voor het oog. Maar gezien onze vorige beslissingen houd ik mijn hart vast voor het doordachte plan dat nu weer een hoop troep en ellende met zich mee gaat brengen.

Uiteraard wandelt er allerlei wild vrij over het terrein. Nu is een ree of een hert nog wel te pruimen. Konijnen, eekhoorns en ander klein knaaggrut vormen ook geen problemen. Maar kuddes wilde zwijnen die het grasveld omploegen zijn duidelijk minder gewenst. De laatste aanwinst is een beverechtpaar dat besloten heeft ons stroompje vakkundig met een dam te barricaderen zodat rechtsachter de zaak continu overstroomt. Ik ga tegenwoordig dagelijks de dam doorprikken om er de volgende dag achter te komen dat Ed en Willem Bever betere bouwvakkers zijn dan dat ik sloper ben.

Ondertussen wandelen onze huisdieren tevreden rond. Shiva, Kali en Nino gedragen zich als voorbeeldige kinderen… als anderen erbij zijn. Verder zijn ze uiteraard volkomen verpest en verwend en vreten ze mijn portemonnaie nog op als ze de kans krijgen. Maar ja, het zijn je kinderen, en je moet er niet aan denken dat ze er niet meer zouden zijn. En eigenlijk geldt dat voor de hele levende have die hier elke keer wordt binnengehaald. We zijn binnen twee tellen gehecht aan alles met een vacht en een kloppend hart. Elk beest tovert een brede smile op ons gezicht, elke keer opnieuw. Dus juist op internationale lachdag horen de dieren in het zonnetje te worden gezet. En als wij een keertje niet lachen, dan lachen anderen ons wel toe… of uit