Grote opkomst gisteren, veel nieuwe mensen verwelkomd, en uiteindelijk heb ik zelfs extra wijn uit de kelder gehaald omdat er geen druppel meer over was. Het in Valentijnsfeer aangeklede huis kon op glimlachende instemming rekenen van de aanwezigen. De gehakt- en bitterballen, gevulde eieren, salades, stokbroden en Franse kaasjes waren al net zo populair. De Nederwalenmiddag lijkt als traditie inmiddels een vaste plek te hebben veroverd en steeds opnieuw drukken mensen ons op het hart om toch vooral met het initiatief door te gaan. Dat zullen we zeker doen, want al zijn we gebroken na zo’n dag – zeker omdat J nog lastig loopt en mijn rechterhand danig tegensputterde vanwege een meer dan irritante peesontsteking – het geeft ook ons nog steeds voldoening.

Zaterdagavond zijn we naar een vernissage in Harsin geweest, de opening van een tentoonstelling van kunst gemaakt door mensen met een handicap hier uit de omgeving. Geen stokbroden met zachte kaas of andere liflafjes dit keer, maar grote schalen met chips. Paprikachips en zoute chips. Ze gingen er zelfs mee rond. Tafelaankleding is geen Waalse deskundigheid zullen we maar zeggen, maar dit privxc3xa9schooltje met ateliers straalde wel xc3xa9xc3xa9n en al vriendelijkheid en enthousiasme uit. Ik kon mijn conversatielessen direct vertalen in gebabbel over kunst, en ik had er lol in. Uiteindelijk hebben we xc3xa9xc3xa9n schilderij gekocht, maar de eerlijkheid gebiedt om te zeggen dat dit niet uit het creatieve brein van een minder valide is voortgekomen: we waren weg van een werk van M, de kunstenares die het initiatief heeft opgezet. Het komt in de eetkamer.

Kunst, muziek of andere invulling zullen we ook eens gaan organiseren bij een van de volgende Nederwalenmiddagen. Het geeft weer net iets extra’s. Hoewel, ook zonder toevoegsels was gisteren voor ons ‘uit de kunst’.  

(met dank aan C voor de foto’s!)