De afgelopen week was hektischer dan hektisch, culminerend in een zondagmiddag waarin ik voor pampus op de bank heb gelegen, zo moe dat ik niet in slaap kon vallen. De twee verkiezingsdebatten voor Druten en voor Beuningen verliepen goed, maar knalden er qua tijd en energie goed in. Rustige tijden op mijn werk waren er al evenmin. Ondertussen lag J met heftige maagproblemen in bed, om toch de voorbereidingen af te ronden voor de jaarlijkse show in H. Daar heb ik de avond aan elkaar gepraat en weer eens kunnen oefenen met het uit de losse pols toespreken van een hele zaal, iets wat me niet als vanzelf afgaat wanneer ik niet kan terugvallen op een stevig fundament aan achtergrondkennis. Maar goed, ook dit soort weken rond je af, al heb je zo weinig tijd dat je zelfs op de verjaardag van je petekind maar een half uur aanwezig kunt zijn, voorzien van een zak vol voet-, tennis, rubberen, en andersoortige ballen.

Deze week is al net zo stormachtig begonnen, letterlijk en figuurlijk. Drie bomen liggen over de oude oprit heen, plat door 120 kilometer wind per uur. Woensdagavond presenteren J en ik de gemeenteraads-verkiezingsavond live op webtv. Dierennoodhulp Limburg heeft ons gevraagd zes hangbuikzwijntjes op te vangen en daar hebben we in toegestemd. R is begonnen met het uitbaggeren van ons riviertje. Ik geef college aan de Universiteit Utrecht over het debacle Vioxx. De voorbereidingen voor de komende Nederwalenmiddag krijgen vorm en we zitten al op meer dan 40 aanmeldingen. En ook op mijn andere werkplekken beweegt het meer dan een golfslagbad in volle actie. Erg? Welnee. Maar het is wel zaak alles op een rij te houden en de zaken niet half af te raffelen. Half werk is geen werk. Half werk levert je uiteindelijk veel meer klussen op dan even doorbuffelen als het nodig is.