Het twitteren heeft mijn bloggen weggedrukt. En met enige schroom constateer ik dat de snelheid van een paar seconden tikken beter in mijn schema past dan regelmatig een kwartier mijn gedachten ordenen. Het past akelig goed in de toenemende oppervlakkigheid die de hele wereld in een houdgreep lijkt te nemen. Het jachtige en drukke bestaan heeft me zelfs gisteren de verjaardag van mijn zwager doen vergeten (straks even bellen…).

Politiek Nederland lijkt in de ban van Cohen. ‘Yes, we Cohen’ wordt zelfs op T-shirts gedrukt in een nogal aanmatigende vergelijking met Obama. Hoe de wisseling van de wacht de PvdA ineens weer acceptabel heeft gemaakt voor grote groepen mensen. Churchill zei zo ongeveer dit: het grootste nadeel van democratie ondervind je wanneer je een gesprek voert met een gemiddelde kiezer. Politiek correct als we met zijn allen zijn, roepen we met graagte dat de kiezer altijd gelijk heeft. Nonsens. De kiezer is anno 2010 een vreselijk eenvoudig te bexc3xafnvloeden windvaan die waait op de wind van slogans en soundbites, mannetjesmakerij en grootspraak. Dat is een feit. En dat betekent niet dat ie gelijk heeft. Dat betekent gewoon dat je je moet neerleggen bij de waan van de dag en mee moet spelen in het pretpark van de politieke marketing.

De politiek van nu is geen politiek van bloggers of columnisten. Het is een politiek van twitteraars. En hoewel het vuur voor Cohen op dit moment vooral door anderen wordt aangewakkerd, dooft het net zo snel als het opgelaaid is als de komende 2,5 maand de magie niet gevoed wordt door lekker klinkende one-liners. Soundbites en one-liners: het is niet verwonderlijk dat hier nog geen goede Nederlandse vertalingen voor zijn…